ที่ต้องตั้งชื่อบล็อกอย่างนี้เพราะว่า ฉันคิดว่าตัวฉันเองมัน
เลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ
จริงอยู่ ใครๆ มักจะถามฉันว่าฉันเลิกกับเขาเพราะอะไร
เขาทิ้งฉันเพราะอะไร
ฉันตอบทุกคนตรงๆ อย่างยอมรับความจริงว่า
ฉันแอบผู้มีชายคนอื่น
ทุกคนคงคิดล่ะสิ่ว่า เออสมแล้วละ..
หรือ เออสมน้ำหน้ามึง..
แต่ใครจะรู้ใหมว่าฉันเป็นอย่างนี้เพราะอะไร
ตลอดเวลาที่คบกันมา 5 ปี ฉันเข้ากับครอบครัวเขาไม่ได้เลย
ครอบครัวเขาไม่ชอบฉัน
..........................................
ไม่มีคำตอบ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ
หรือจะให้ฉันหาเหตุผลก็คงเป็น เพราะ ฉันจน
ไม่สามารถช่วยพยุงฐานะทางครอบครัวของเขาให้ดีกว่าที่เป็นอยู่ได้
และบวกกับล่าสุดเขาไปดูหมอดูมาว่า
ดวงฉัน ข่มลูกชายเขา ก็แน่ละ
ก็ฉันดันเกิด วันเสาร์ ที่ 5 นี่ ใครก็รู้ว่าเป็นวันพระใหญ่
และดันทักมาอิกว่า ครอบครัวฉันจะนำความเดือนร้อนมาให้เขา
เหมือนกับตาเห็น หรือความซวยมาเยือน
ครอบครัวฉันเดือดร้อนขึ้นมาจริงๆ
และต้องพึ่งครอบครัวเขา แต่เราก็ชดใช้ให้กันหมดแล้ว
ฉันคบเขาตั้งแต่ฉันเรียนอยู่ปีสอง
จนฉันเรียนจบ ก็ 5 ปี
ฉันไปๆ มาๆ ระหว่างบ้านฉัน และบ้านเขา
แน่ละ ฉันต้องอยู่บ้านเขา
เกิดอะไรขึ้นน่ะเหรอ
บทเรียนแรก...
เมื่อก่อนฉันเคยคิดว่าเขาแกล้งฉันรึเปล่าน๊า...
คงไม่ม๊างงง คิดในแง่ดีสิ คงจะเปลืองไฟ
ทุกวันฉันต้องกลับจากเรียนมาซักผ้าของทุกคนในครอบครัวเขา
สองกะละมัง โดยที่แม่ของเขาได้แช่ทิ้งไว้ให้ฉัน
โดยที่ฉันก็ งง งง ว่าเอ... เครื่องซักผ้าก็มีนี่หว่า
แต่ทำไมให้ซักมือนา
แล้วเอ เวลาฉันไม่อยู่ บางครั้งเจอเขาซักเครื่องได้วา...
เป็นงี้อยู่พักนึง
เพราะเย็นวันนึง ฉันซักผ้าสองกะละมังก็หมดวันแล้ว
ฉันไม่สามารถทำงานอื่นให้เขาได้หรอก
เขาเลยเปลี่ยนมาใช้เครื่องซักผ้าแทน
เพื่อที่ฉันจะได้กวาดบ้าน ถูบ้าน ล้างจาน
และหุงข้าวด้วย รวมไปถึงทำกับข้าวทิ้งไว้ให้เขาเป็น
บางครั้งเมื่อเขาไม่ต้องการทำเอง หรือว่าพ่อของเขา
ต้องการให้ฉันทำเมนูบางอย่างให้ทาน
ทุกวัน ทุกวัน และทุกวัน
แน่ล่ะ เขาไม่เคยเอ่ยปากใช้ฉันหรอก สำหรับงาน
ทุกอย่างในบ้าน
แต่ถ้าลองวันใหนฉันไม่ทำอะไรในรายการที่ว่ามาสักอย่างสิ่
นั่นเหละ เกิดเรื่องแน่
ส่วนพ่อของเขา ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาคิดยังไงกับฉัน
ฉันรู้สึกดีกับเขามาตลอดในตอนแรกๆ
และพยามอยากคุย อยากทำดีกับเขาทั้งที่ฉันเข้ากับ
ผู้ใหญ่ไม่เก่ง ไม่เก่งเลย
ฉันไม่ใช่พวกชอบประจบสอพลอใครหรอก
คิดอย่างไง พูดอย่างงั้น นี่คือฉัน
ซึ่งบางครั้ง มันอาจจะไม่โดนใจใครบางคน
พ่อเขาเองก็มักพยายามพูดคุยกับฉันอยู่เสมอ
ก้ยิ้มแย้ม และกระแทกกระทั้นบ้าง ตามประสาคนเมา
ที่ฉันเข้ากับพ่อเขาไม่เก่งเพราะมันมีสาเหตุ
ฉันมาอยู่บ้านเขาได้เกือบเดือนฉันจึงได้รู้ว่า
อะไร อะไร มันไม่เป็นไปอย่างที่ฉันคิด
วันนึงฉันจัดเก็บข้าวของในบ้านดันไปเจอไดอารี่
ฉันไม่รู้ว่ามันป็นของใคร ถูกเก็บไว้ในตู้
หลายเล่มมาก ด้วยความอยากรู้ว่าข้างในเป็นของใคร
และจดบันทึกเรื่องอะไร
ฉันจึงเปิดมัน....
เท่านั้นเหละ มันเป็นข้อความที่เกี่ยวกับตัวฉัน
ในทางไม่ดี เขาคิดว่าฉันเสแสร้งแกล้งทำอะไร
ต่อมิอะไร เพื่อหวังจะได้นู่นได้นี่จากครอบครัวเขา
ฉันอ่านได้แค่นั้น ฉันก็หยุด
ฉันเหรอ จะไปเอาอะไรกับครอบครัวเขา
จิงอยู่ ครอบครัวฉันจน ฉันยอมรับ
แต่ครอบครัวเขาก็ไม่ได้รวยอะไรเลย
ฉันจะไปเอาอะไรของเขาได้
และฉันไม่เคยคิด หรือทำอะไรทำนองนั้นเลย
สิ่งที่ฉันรักและต้องการมีสิ่งเดียว
คื่อแฟนฉัน ฉันรักเขา ฉันจึงยอมทนทุกอย่าง
ยอมให้ครอบครัวเขาใช้อย่างคนใช้
ทั้งที่ครอบครัวฉันไม่เคยทำอย่างนี้กับฉันเลย
แต่ฉันก็ไม่ได้เป็นคุณหนูหรอก
ฉันทำงานบ้านเป็นทุกชนิด
ทำกับข้าวเป็นทุกอย่าง แค่ลองชิมรสชาติ
ฉันก็รู้ว่าใส่อะไรบ้าง และควรจัดการกับมันยังไง
ฉันไม่ได้ว่าตัวฉันดีเลิศประเสริฐศรีหรอกนะ
แต่...
หลังจากที่ฉันเองก็เลิกอ่านไอ้ไดอารี่บ้านั่น และก็
พยามลืมข้อความพวกนั้น
มันไม่จบน่ะสิ่
สงครามประสาท ยังคงมีทุกวัน
พ่อเขาเมากลับบ้านทุกวันตามชีวิตปกติของเขา
เมาไม่ว่า
แต่ดันเขียนข้อความบ้าๆ ด้วยปากกาเมจิกสีดำ
ติดไว้ที่ฝาผนังในตัวบ้าน บางข้อความมันก็
เกี่ยวกับตัวฉันนี่เหละ ตัวฉันเองเลย..
ไอ้ข้อความบ้านี่ฉันต้องเจอมันทุกวัน คุณคิด
ดูสิ่ เต็มผนังบ้านน่ะ ฉันมีความรู้สึกนะ
เมื่อฉันกลับมาจากเรียนทุกวันจึงต้องรีบทำงานบ้านทุกอย่างให้เสร็จ
ก่อนที่จะปิดตัวเงียบเข้าห้อง เพื่อรอพวกเขากลับมา
ซึ่งในบางทีแค่เขียนฉันคงไม่รู้สึอาไรมั้งที่เขาคิด
คิดจึงพูดจาว่าฉันตะโกนเสียงดังๆให้ฉันได้ยิน
ไปถึงข้างบนด้วย ฉันก็ไม่เข้าใจ คนเมามักจะพูดความจริง
ฉันไม่ใช่คนหรือที่จะไม่รู้สึกรู้สากับข้อความ
พวกนั้น ที่ฉัต้องเห็นมันทุกวัน และบวกกับความ
รู้สึกที่ฉันเป็นส่วนเกินของที่นี่
ฉันไม่มีใครนอกจากเขา ฉันรู้สึกอุ่นใจทุกครั้ง
ที่วันใหนแฟนฉันอยู่ด้วย เพราะมันจะไม่เกิดเรื่องแย่ๆขึ้น
ก็อิกนั่นแหละ มันมักเกิดเรื่องแย่ๆขึ้นทุกครั้งที่แฟน
ฉันไม่อยู่ และฉันก็ต้องร้องไห้กลับบ้านทุกครั้งไป
ฉันเล่าให้แฟนฉันฟังว่ามันเกิดอะไรขึ้น
แฟนฉันจึงกับไปถามครอบครัวเขาว่ามันเกิดอะไรขึ้น
คุณว่าเขาจะเชื่อใร
แน่ล่ะ เขาก็เชื่อครอบครัวเขาน่ะสิ่ เขาจะเชื่อฉันทำไม
เรื่องไรน่ะเหรอ ที่เขาหามาว่าฉัน
เขาหาว่าฉันไม่ทำอะไรมั่งละ อยู่กินฟรีๆมั่งล่ะ
ฉันเข้าๆ ออกๆจากบ้านนี้นับครั้งไม่ถ้วน
เพราะอะไร ฉันถึงกลับมาน่ะเหรอ
เพราะแฟนฉัน เขาขอร้องฉัน เสมอ
ทุกครั้งที่ฉันกลับไปอยู่ที่บ้านฉัน แฟนฉัน
เขาจะตามไปด้วยเสมอ และก็เหมือนเดิมๆ
ทุกอาทิต ทางบ้านเขาจะต้องโทมาบอกว่า
ให้เขากลับไปบ้างล่ะ แม่คิดถึงจนร้องไห้บ้างล่ะ
โกรธงอนลูกชายตัวเองมั่งล่ะ ป่วยมั่งล่ะ
ไม่มีคนดูน้องมั่งละ
คุณคิดดูสิ่ และมันชอบเป็นวันอาทิตซะด้วยนะ
วันอาทิตย์ทำไมน่ะเหรอ
ก็เขาหยุดงาน ส่วนฉันต้องอยู่คนเดียว
รอเขากลับมาปามาณสองทุ่มนะสิ่
เป็นอย่างนี้
จนเขาต้องขอร้องฉันเหมือนทุกครั้งว่าเขา
อยากกลับไปอยู่กับครอบครัว ให้ฉันไปกับเขา
ฉันก็ไปน่ะสิ่ ก็ฉันมันเจ็บไม่จำนี่
ไม่หรอก เพราะฉันสงสารเขาอะไรที่
เขาชอบ หรือต้องการ ฉันก็ให้เขา ยอมเขา
ไม่เคยขัด เพราะฉันอยากให้เขามีความสุข
ไม่ว่าจะเป็น พระเครื่องแพงๆ ตั้งไม่รู้กี่ร้อยองค์
ที่เขามี มือถือแพงๆ PSP เสื้อผ้า รองเท้า
เขาให้ฉันได้ ฉันก็ให้เขาได้ อืมม เราให้เงิน
กระเป๋าเดียวกันน่ะ อด ก็อดด้วยกัน
กินก็กินด้วยกัน
บางครั้งฉันคิดมาตลอดว่าทำไมฉันต้องเจอเรื่อง
อย่างนี้ด้วย ถ้ามีเขาคนเดียวก็คงดี
หรือครอบครัวเขาดีกับฉัน จริงๆ ก็คงดี
ไม่เสแสร้งหน้าอย่าง ลับหลังเกลียดฉันแทบตาย
วันนึง เมื่อมันเกิดช่องว่างแบบนี้
เข้าก็เข้ามาในชีวิตฉัน ผู้ชายอิกคน
เขาเป็นเพื่อนฉันน่ะ เรียนมาด้วยกัน
ฉันเคยแอบชอบเขาตอนเรียน
แต่ก็แค่แอบชอบ
เราเจอกัน และฉันรู้ ว่าฉันแค่หลงเขา
บวกกับความคิดที่อยากทำให้แฟนฉันรู้สึกบ้าง
ก็เขาเอาแต่ไปหาครอบครัวเขา
ทิ้งฉันไว้ เสมอๆให้รอ
บวกับคนใหม่ที่ฉันเจอเขาตัวคนเดียว
ไม่มีครอบครัว หรือพ่อแม่
ฉันรู้มาตลอดว่าฉันกำลังทำอะไร
และฉันก็รักแฟนของฉัน ไม่เคยคิดจะทิ้ง
จนเขาเลือก ที่จะทิ้งฉัน เพราะมีคนใหม่
มีคนหลายคนบอกให้ฉันเลิกรอ
อย่ารอเขา
ครอบครัวเขาทำไม่ดีกับคุณเลย
แต่ฉันไม่คิดงั้น ฉันคิดว่า
เราจะใช้ชีวิตร่วมกัน เก็นเงินซื้อบ้าน
แยกมาอยู่กันเอง ให้เขาไปหาครอบครัวเขาบ้าง
ก็ไม่เป็นไร ฉันรักเขาที่ตัวเขาจริงๆ
คนอื่นจะทำยังไงกับฉัน ฉันไม่สน
ขอแค่ได้อยู่กับเขา ก็พอ
ฉันไม่คิดหรอกว่าจะเจอคนที่ใช่อิก
ฉันรักแฟนฉันเพียงคนเดียว
และเขาคือคนที่ใช่ สำหรับฉัน
แม้เขาจะไม่สนใจ
ไม่มีหวัง ให้เขากลับมา
ฉันก็รอ ....
วันคืนที่เนิ่นนาน อาจผ่านชีวิตคน
อาจเปลี่ยนใจคนให้เวียนหมุนไป
ทำเราจากกันห่าง ไม่เคยโทษใคร
มันเป็นเงื่อนไขของกาลเวลา
วันวานของเรา แม้มันไม่คืนกลับมา
แต่อยากจะบอกให้เธอรู้ว่า
ฉันยัง...ห่วงใย ใจก็ยังคิดถึงเธอ
เหมือนแต่ก่อนเป็นมาเสมอ แม้ว่าเธอจากฉันไป
ฉันยัง...เฝ้าดู และอยากจะรู้ความเป็นไป
เพราะว่าฉัน รักเธอดังเดิม
เธอคงจะได้เจอ เจอคนอีกหลายหลาก
ต้องเจอกับรัก อีกสักเท่าไหร่
มีวันที่ดีกว่า และวันช้ำใจ
จนเจอกับใครที่ดีสักคนนั้น
ยังไงยังไง ก็คงไม่คืนกลับมา
แต่อยากจะบอกให้เธอรู้ว่า
ฉันยัง...ห่วงใย ใจก็ยังคิดถึงเธอ
เหมือนแต่ก่อนเป็นมาเสมอ แม้ว่าเธอจากฉันไป
ฉันยัง...เฝ้าดู และอยากจะรู้ความเป็นไป
เพราะว่าฉัน รักเธอดังเดิม
ถึงจะนาน...นานเท่าไร
ฉันขอพอใจขอเป็นอย่างเดิม
ไม่ต้องการจะทนเห็นเธอต้องเหนื่อย
ไม่ต้องการจะทนเห็นเธอลำบาก
ได้แต่คอยเอาใจช่วยเธอทุกอย่าง
อยากให้เธอมีคนที่สวยงาม
รักเธอเสมอ นานเท่าไรยังรักเธอ
เหมือนแต่ก่อนเป็นมาเสมอ แม้ว่าเธอจากฉันไป
ฉันยังเฝ้าดู และอยากจะรู้ความเป็นไป
เพราะว่าฉัน รักเธอ
รักเธอเสมอ นานเท่าไรยังรักเธอ
เหมือนแต่ก่อนเป็นมาเสมอ....
edit @ 28 Jul 2009 21:31:59 by -_-
